Flamenco na Wyspach Kanaryjskich

Flamenco wywodzi się z Andaluzji

W wpisie UNESCO kolebką flamenco jest Andaluzja na południu Hiszpanii, a jego korzenie sięgają Murcji i Estremadury; sztuka ta trafiła do rejestru w 2010 roku. Nic w tym opisie nie wskazuje na Atlantyk. Gdy więc oglądasz flamenco w Puerto de la Cruz, patrzysz na sztukę z hiszpańskiego lądu, wykonywaną na wyspie o własnych tradycjach muzycznych. To nie wada. To po prostu podpowiedź, czego się spodziewać: andaluzyjskiego śpiewu, gitary i tańca, a nie kanaryjskiego folkloru.

Wyspy mają własną muzykę

Wikipedia nazywa isę najlepiej znanym i najbardziej charakterystycznym z tradycyjnych gatunków wysp, lokalną odmianą joty o dużym zróżnicowaniu między poszczególnymi wyspami. W niektórych miejscach prowadzący kieruje tancerzami w coraz bardziej złożony łańcuch. Tajaraste prawdopodobnie zainspirowało taniec kanaryjski, który rozprzestrzenił się po Europie około końca XVI i początku XVII wieku. Folía i malagueña wymieniane są wśród popularnych tańców wysp. Formy te mają własne rytmy i własne kroki, odrębne od palos flamenco.

Timple

Instrumentem najściślej związanym z kanaryjską muzyką ludową jest timple, opisywany jako tradycyjny, pięciostrunowy instrument szarpany wysp, którego produkcja rozpoczęła się w XIX wieku. Niektórzy muzycy na La Palmie i w północnym Teneryfie rezygnują z jednej struny i grają na wersji czterostrunowej, którą zwolennicy pięciu strun uważają za mniej tradycyjną. Timple opisywane jest jako podobne do ukulele i jest innym instrumentem niż gitara flamenco, budowana lżej i smuklej niż gitara klasyczna.

Kubański wątek

Wikipedia odnotowuje silny związek między muzyką kanaryjską a muzyką kubańską oraz więzi z innymi tradycjami karaibskimi poprzez handel i migracje. Flamenco ma własny związek z Kubą. Cantes de ida y vuelta, pieśni tam i z powrotem, to formy flamenco, które powstały w wymianie z Ameryką Łacińską, głównie Kubą, i wróciły do Hiszpanii; guajira, oparta na kubańskim punto guajira, jest standardowym przykładem. Obie tradycje noszą kubańskie wpływy, w różnych formach.

Czytaj dalej: Flamenco wyjaśnione dla początkujących

Wybrzeże, które wcześnie przywitało gości

Wikipedia podaje, że Dolina Orotava i Puerto de la Cruz należały do pierwszych kurortów wypoczynkowych na Wyspach Kanaryjskich. Wśród odwiedzających na początku XIX wieku byli William Wilde, Alexander von Humboldt i Sabin Berthelot, a prawdziwy boom turystyczny nadszedł w latach pięćdziesiątych XX wieku. Brytyjscy mieszkańcy zbudowali anglikański kościół All Saints Church, a miasto ma najstarszy anglikański cmentarz na Wyspach Kanaryjskich. Miasto z taką historią zagranicznych gości to naturalne miejsce na wieczór skierowany właśnie do nich.

Co tak naprawdę oglądasz

Na takim widowisku jak to w Casa Ábaco usłyszysz cante, zobaczysz baile i posłuchasz toque – trzy rzemiosła wskazane przez UNESCO. To nie jest taniec ludowy z Teneryfy. Sam budynek jest jednak kanaryjski: rezydencja w rodzimym stylu wyspy, z drewna i bielonego wapna. Połączenie hiszpańskiej sztuki z wyspiarską scenerią sprawia, że wieczór jest wyjątkowy i właśnie dlatego warto zaplanować wokół niego cały dzień.

Usłyszeć własny dźwięk tych wysp

Jeśli w trakcie tej samej podróży chcesz posłuchać muzyki rodzimej dla Wysp Kanaryjskich, szukaj występów zapowiadanych jako kanaryjski folklor, gdzie prawdopodobnie spotkasz timple oraz tańce takie jak isa i folía. To odrębny wieczór od pokazu flamenco, z innymi instrumentami i innymi rytmami. Usłyszenie obu w tym samym tygodniu to najszybszy sposób, by nauczyć się różnicy ze słuchu.

Dla kogo to nie jest

Jeśli przyjechałeś na Teneryfę z nadzieją, że usłyszysz flamenco jako wyspiarską tradycję, występ flamenco tego nie zapewni, ponieważ ta sztuka wywodzi się z Andaluzji. Jeśli zależy Ci na tańcach ludowych w regionalnych strojach, lepszym wyborem będzie trasa kanaryjskiego folkloru. A jeśli pragniesz najbardziej tradycyjnej andaluzyjskiej oprawy, występ w samej Andaluzji zawsze będzie bliższy źródłu niż jakikolwiek nad Atlantykiem.